Veyond
Spaces
Seit Langem hatte ich wegen meiner vielen Verpflichtungen keine Gelegenheit gefunden, eine kleine Reise zu unternehmen und neue Kraft zu schöpfen.
In einer gemütlichen Runde mit Freunden sprachen wir über unsere großen und kleinen Wünsche. Ich erzählte von meiner Sehnsucht nach dem Strand und dem Rauschen der Meereswellen.
Nur wenige Tage später schickte mir ein lieber Mensch ein kurzes Video vom Strand und vom Meer …
Das Rauschen der Wellen, die in den Armen des Strandes zur Ruhe kamen, berührte meine Seele wie eine sanfte Melodie.
Dieses einfache und zugleich bedeutungsvolle Geschenk offenbarte mir in jenem Augenblick das Geheimnis des Glücks.
Glück sind jene einzigartigen Augenblicke, die sich nicht wiederholen.
Die Wünsche
Ich habe mir den Nordwind gewünscht,
und die warme Welle des Südens.
Du hast mich mit dem Spiegel meiner Gedanken,
mit dem Meer verbunden
und mutig das Geheimnis des Herzens
an den Wunschbaum gebunden.
So kamen die Herzwellen ins schwingen,
und ich traue mich noch etwas zu wünschen-
Dich zu umarmen.
مدتها بود که بدلیل مشغلۀ زیاد فرصتی برای سفری کوتاه و تجدید روحیه پیدا نکرده بودم. در جمعی دوستانه از آرزوهای کوچک و بزرگمان گفتیم؛ من از دلتنگی ام برای ساحل وصدای امواج دریا گفتم. چند روزی نگذشته بود که دوستی عزیز فیلم کوتاهی از ساحل و دریا برایم فرستاد... صدای امواج که درآغو ش ساحل آرام میگرفتند چون آهنگ دلنوازی روحم را نوازش داد. هدیۀ ساده و پرمعنایش، راز خوشبختی را در لحظه برایم آشکار کرد. خوشبختی همان لحظه های بی تکرار است
آرزوها
دلم باد شمال میخواست و موج گرم جنوب را
هدیه ات نماهنگ خواسته هایم شد
مرا به آینۀ افکارم بازگرداندی
چه جانانه راز دل را به گوش برگها رساندی
و دریا را با باد دگرگون کردی
خواسته های دردل مانده ام
رها شدند درآغوشت
An einem heißen Sommertag am Strand spürte ich den warmen Sand unter meinen Füßen und suchte nach einem Platz zum Sitzen.
Eine sanfte Brise wehte vom Meer herüber.
Mitten im Trubel saß eine Frau mittleren Alters und las ein Buch.
Verwundert betrachtete ich ihre innere Ruhe inmitten all des Lärms.
Unsere Blicke begegneten sich. Sie schien mein Erstaunen in meinen Augen zu lesen …
Lächelnd fragte ich sie, was sie lese.
Sie zeigte mir ihr Buch und erzählte, dass es von den Schwierigkeiten unserer Zeit handele, von den großen und kleinen Sorgen des Alltags und davon, wie wir ermutigt werden können, einen ersten Schritt zu wagen.
Ihre Worte berührten mich. Ich bedankte mich herzlich und setzte meinen Weg fort.
Wenig später fand ich einen Platz, setzte mich mitten in den Trubel und begann zu schreiben …
Zeit des Lebens
Gestern zählte ich die Schneebälle.
Morgen werde ich dasitzen und die Regentropfen zählen.
Doch der Augenblick bewundert den Mut einer Blüte am Beginn des Frühlings.
Zwischen der Angst von gestern
und der Last von morgen
ist es ein Zeichen der Lebensfreude,
den Augenblick zu würdigen.
Zwischen bitterem Kaffee und lieblichem Wein
liegt im Mut des Herzens die Freude am Leben.
دریک روز گرم تابستان پای برهنه کنار ساحل بدنبال جایی برای نشستن بودم
باد ملایمی از طرف دریا می وزید
زنی میان سال، در میان همهمه نشسته بود و کتاب میخواند
با تعجب نگاهش کردم، نگاهش به نگاهم افتاد؛
تعجبم را از نگاهم خواند
با لبخند پرسیدم چه میخواند؟
کتابش را نشانم داد و گفت از مشکلات این روزها نوشته، از نگرانی های بزرگ و کوچک روزانه میگوید و ما را تشویق به
.به برداشتن قدمی می کند
گفتارش به دلم نشست ، با تشکری دوستانه به راهم ادامه دادم
لحظاتی بعد در میان همهمه و شلوغی نشسته و
.نوشتم
روزگار
دیروز، ایستاده گلوله های برف را شمردم
فردا، گوشه ای نشسته، قطرات باران را خواهم شمرد
لحظه اما، جرات شکوفه در آغاز بهار را میستاید
میان ترس دیروز و خستگی فردا
تحسین لحظه، نشانی از شور زندگیست
بین قهوه تلخ و شراب سفید
دل داشتن خوشی زندگیست
Die Reise
Der Wind wehte, mein Körper zitterte.
Unruhe ergriff mich,
und ich klammerte mich fest,
bis zur Nacktheit.
Ich fürchtete, dass ich zusammenbrechen könnte.
Mein tiefstes Verlangen nicht stillen könnte.
Die Angst, dem Unausweichlichen nicht standhalten.
Dem Tod nahe, nicht loslassen könnte.
Ich lehnte mich an einen Baum,
begab mich in den Ort des Schmerzes hinein.
Die Blätter umfingen mich, standen mir bei,
gaben mir Halt und brachen kaum.
Ich teilte mein Leben mit einem Baum,
seinen Lichtteilchen erhellte meine Welt.
Die Furcht verließ mich,
meine Seele kehrte heim.
Manchmal führt uns eine Reise nicht an einen anderen Ort, sondern tiefer in uns selbst.
Zwischen Angst, Verletzlichkeit und dem Wunsch nach Halt kann eine Begegnung entstehen. Manchmal genügt die Gegenwart eines Menschen, um etwas in uns zu berühren, für das wir noch keine Worte gefunden haben.
„Die Reise“ ist ein Pilgerweg in unser Inneres – eine Begegnung mit dem, was uns bewegt, und vielleicht auch mit dem, was uns trägt. Wohin dieser Weg führt, bleibt offen.
در مرکز دهکده ای قدیمی در میان ضربان قلب مردم بومی برروی دیواری پنج سلوک حک شده بود
دیدن ، شنیدن، دوست داشتن، آرامش درون و لمس زیبایی
در پی گشایش این راز شدم
سلوک
راز آرامش روزهای بارانی
در حوصله هفت رنگ رنگین کمان نهفته
تا با ظهور خورشید نمایان شود
شنیدن نجوای عاشقانه
نیاز به عشق را شناخته
اوج زیبایی راهی است
که در هر کوره راهش گلی روئیده
در مسیر سیر و سلوک
Liebe
Meine Liebe,
höre die Liebeserklärung eines Traums,
die bis zum Morgengrauen dauert.
Sieh mich als deine Liebhaberin,
deren Hände nur nach dir sehnen.
Wie die Blätter eines freien Baumes,
so zittere ich wie Tau auf deinem Körper.
Wie Regentropfen auf dem Wasser,
die in der Umarmung des Meeres tanzen.
Wie eine Muschel, die Perlen liebt,
lass mich dich heute Nacht lieben.
Lausche dem Rauschen der Wellen am Strand,
zur Stunde des sanften Kusses der Sonne.
Spiele das Instrument des Körpers
in der Nacht, in der der Mond geboren wird.
Ich möchte dich heute Nacht ganz nah bei mir haben.
زنان
دوستان دیرینم امروز زنانی توانا و فرهیخته اند
با وجود مشکلات فراوان، زندگی را قدم به قدم
ساختند و نگذاشتند دردها انسانیت و همدردی را از یادشان ببرد و حال توانا تر از همیشه به جامعه
کمک میکنند. در روز زن کلمات جایگزین حس
.تحسین شدند
چراغ خانه ام کجاست؟
ترا کجا جویم من؟
پشت سر درها بسته است
در دگر جویم من
گر در دلم پریشانی
شوق غزل جویم من
میان دردهای زندگی
لطف گلی جویم من
سرور و وجد ترا دیدن
برایت شب سحر کردن
لحظه هایت را سر کردن
سر به اسمان بردن
روستا را سنگ به سنگ گشتن
به دنبالت در به در گشتن
غزل ها را بیت ا بیت
پی عطر چمن گشتن
درون خود به عطر تو
فکرم با خوشی امیخته
شبم تا صبح برانگیخته
ترا، زندگی جویم من
Ein gesegneter Weg
In der Gegenwart Gottes
war die Stille –
nicht leer,
sondern lebendig.
Schweigend,
doch fröhlich tanzend
auf Wasser.
Dort
werden die Wunden geheilt
und die Kratzer
verwandeln sich
in feinen Linien aus Gold.
In der Stille Gottes
liegt eine Umarmung,
die nicht die Arme berührt,
sondern die Herzen.
Ohne Worte –
wo Schmerz
noch geblieben ist.
Und so
kam sie.
Still.
Leuchtend.
In dich.
شرم
یواش تر بخند...بلند حرف نزن همسایه ها میشنوند...این کار را نکن زشته... مردم چی میگن! شنیدم و شنیدم... تا شرم قسمتی از وجودم شد.
شرم چنان عمیق در رفتار و کردارم ریشه دواند که دیگر وجودش را حس نمیکردم تا دوستی تلنگری به گنجینۀ احساسم زد و به خود آمدم
،شرم
اشک ، بی اختیار در لحظه های پر دردم
افکار زخم خورده ام را میشوید
،شرم
سیاه کردن برگی از دفتر زندگی
به جای رسم گل سرخ
پنهان شده در خشم
شرمنده ز شادی
گویی قطار زندگی مرا در میان راه جا گذاشته
تا آرزوهایم را تا نا کجاها بَرد
و روحم را از جان بُرد
از گوشه و کنار دفترم
،تا نگاهت به نگاهم افتاد
خاموش شدم
گر چه هزاران فریاد بودم
در سینه تپید دلی پر عشق
بی قرار
پس چهره آرامم
تو عشقی در زمین من دور چون ماه
به بن بستی رسیدم در پی راه
امیدم نیست آغوشت کشیدن
حسرتت مانده به دل در خواب و رویا
نفس تو نغمۀ شبهای بی خوابم
نفس تو نوازش سینۀ بی تابم
نفس تو اوج عاشق بودن
نفس تو تابش نور مهتابم
شراب ناب ریزم امشب به پای دوست
کنم هر قطره اش فدای جان دوست
مرام عاشقی دانم به جان عزیز
گنج زمانه دهم برای کیف و حال دوست
در تنگنای زندگی بر جسم و روحم تازیانه زدم
تاختم و جسورانه بر دروازۀ هوس نشانه زدم
تا اوج آسمان رفتم و بر بلندای زمان
دایره ای به مرکز وجود و پرگار زمانه زدم
باشیم و نباشیم این قافله باقیست
در کار جهان همهمه و ولوله جاریست
از لطف خدا بود که ما جزو جهانیم
جان و تن ما در طلب عشق خداییست
جز عشق تو ما را ز جهان منفعتی نیست
بی مرحمت ات جان و جهان را خبری نیست
هر راه بجز راه تو رفتیم خطا بود
گشتیم فلک را برش منزلتی نیست